Dag 18 : Page (The Wave !)

Howdy,

Vandaag was waarschijnlijk één van de dagen waar ik het meeste naar uit keek ! In Mei hebben we mee gedaan aan de
lottery. Je moet dan al je gegevens invullen via internet en vooral de dag dat je wil gaan. Je mag twee reserve
dagen opgeven. Er worden dan maar 10 permits per dag uitgeloot! De andere 10 worden terplaatse dan uitgeloot maar
dan wel voor de dag erna. Groot was dan ook onze vreugde toen we op 1 juni een mailtje kregen vanuit Amerika dat
we uitgeloot waren om The Wave te mogen bezoeken op 30 september. En dat was vandaag. Om 7 uur opgestaan en
meteen de gordijnen opgetrokken .... stralende blauwe lucht ... YES.
Het waaide wel maar in elk geval geen regen zoals ze in het weekend voorspelde. Na ons ontbijtje op de kamer zijn we
dan vertrokken richting Kanab. Ongeveer halverwege moesten we links afslaan om via een dirtroad naar de trailhead
Wire Pass te gaan, zo'n 8 mijl lang op de dirtroad.
Eens op de parking het voorbestemde fushia papier wat ze vanuit Amerika naar thuis gestuurd hadden achter het raam
van de wagen gelegd en eentje in de rugzak. Normaal moet je hem zichtbaar hangen aan je rugzak maar het waaide zo
erg dat ik schrik had dat hij ging waaien. Het zal je maar overkomen ... Permits bemachtigen en dan gaat ie waaien.
GPS klaar gemaakt, alle papieren mee, drank voorzien, eten (nouja wat granenrepen en cake) en na ons te hebben
ingeschreven in het register konden we dan eindelijk vertrekken. Op de parking geraakte we even aan de praat met een
lokaal koppel, die ons vroeg waar we naartoe gingen, want er zijn meerdere wandelingen die vertrekken op die parking,
en toen we The Wave zeiden volgde er een Oh My God !! You'v got Permits ! Yes we do !! -lol-
Zij gingen de wire pass canyon doen, ook een prachtige wandeling die aansluit op de Buckskin Gulsh, beide slotcanyons
die dus in mekaar overlopen. Normaal zouden we morgen de Buchskin Gulsh doen maar de benen gaan niet meer mee willen
vrezen we. Maar we dwalen af, wij kwamen voor the wave. Er mogen dus maar 20 mensen per dag naar The Wave en dit om
het zeer fraciele stukje natuur niet aan het massa toerisme te onderwerpen. Anders zou het gewoon kapot gelopen worden.
De Amerikaan van op de parking zei het mooi: wat weerhoud me om toch naar the wave te gaan ? ... My dignity ! mijn
waardigheid en zelfrespect. Zonder permit mag je er niet komen en er staan boetes op als ze je pakken. Ze controleren
regelmatig in de buurt maar wij hebben vandaag niemand gezien. In de Coyote wash wandelde we samen met het koppel en
op een gegeven moment moeten wij rechts de berg op klimmen en zij gingen rechtdoor, hier namen we dan afscheid. Enjoy
waren zijn laatste woorden. Hij was er nog nooit geweest, maar wel al aan de lottery meegedaan, helaas zonder permits.
We hadden samen met de permits een trailbeschrijving gekregen met foto's. Er stonden ook GPS coördinaten op maar die
hebben we niet nodig gehad. De trail was simpel te vinden al was het wel zwaar door de hevige wind. Regelmatig waaide
de zand in onze gezichten en tegen onze benen. Maar we gingen stevig verder. Het was zo'n 3 mijl enkel wandelen wat
overeenkomt met 4,8 km. Met zo'n vooruitzicht is dat een makkie. Na een dik uur waren we dan ook aan de laatste klim,
die wel door los zand omhoog ging. Net alsof je in de duinen liep maar dan een beetje hoger. Erg zwaar toch.
En dan plots de ingang van The Wave ... prachtige gegolfde wanden met daartussen een ingang naar nog meer golven.
De naam is dus echt niet gestolen. Het is er prachtig, niet groot maar groot genoeg om meer dan 1,5 uur van te
genieten. In the Wave waaide het echter nog harder en de zand vloog ons in oren en ogen waardoor het enorm moeilijk
foto's maken was. De camera verdween regelmatig onder mijn T-Shirt maar het helaas .... zand tussen de zoomringen.
Ze werkt wel nog maar ik hoor licht geritsel als ik aan de ring draai. Maar daardoor lieten we deze dag niet verpesten.
En ook niet door de zandstraalmachine. Het was net of er iemand ons aan het zandstralen was, zo hard waaide het en het
zand sneed dan ook werkelijk tegen onze huid, net alsof ze met 1000 naalden tegelijk in onze benen en gezichten staken.
Op een gegeven moment zaten we op de wanden van The Wave en plots kwam er een enorme harde rukwind en die blies
mijn cameratas zomaar The Wave in. Ze kukkelde meters onderaf maar na een snelle inspectie bleek de zoomlens die
er nog inzat nog heel te zijn, gelukkig.


Maar voor de rest hebben we genoten, genoten en ook nog een beetje genoten. Echt prachtig en ook goed dat ze met
permits werken want het is echt klein. Als hier iedereen mag komen zou je mekaar onder de voeten lopen en geen mooie
foto's maken. En vooral, alles kapot lopen want het bestaat uit zachte Navajo Sandstone, een zachte poreuze rots soort
Ze zouden dat bv voor de antelope canyon ook moeten doen. Evy vroeg me ook of ik het toch niet zou geriskeerd
hebben om zonder permit te komen maar daar wist ze eigenlijk zelf het antwoordt al op. Dan heb ik hier niets te zoeken.
Dat zouden we dus in geen geval doen. Dan proberen we het later nog wel eens, moesten we nog ooit eens terug komen (is
dit niet grappig ? ... moesten we ooit ...)
Dus na meer dan 1,5 uur in The Wave gingen we weer aan de terugweg beginnen. Dat ging aanzienlijk sneller dan erheen en
we geraakte nog met een ander Amerikaans koppel aan de praat die natuurlijk wilden weten vanwaar we kwamen.
Na een korte babbel zijn we dan op ons tempo dat aanzienlijk hoger lag dan het hunne, weer terug naar
de parkeerplaats gewandeld. In totaal gaf de GPS nu 10,3km aan, want ik had rondom The Wave nog wat omhoog
geklommen en op onderzoek gegaan. We waren ruim 4,5 uur weggeweest.
Op de terugweg zagen we ook nog een slang van iets meer dan een meter lang schat ik.
Ze lag net voor me en ik trapte bijne op haar, snel de camera gepakt en wat foto's genomen. Eerst bleef ze nog rustig
liggen en kon ik een vrij scherpe foto maken van dichtbij maar ze had bang van ons en kroop in een struik, en toen ik
even met mijn schoen tegen de struik duwde kwam ze weer tevoorschijn en heb ik haar volledig op foto kunnen vastleggen.
Het zag er een onschuldig slangetje uit maar één van de broers zal wel weten welke het was (of allebei de broers wssk)
We zijn toen weer terug naar Page gereden en wilden toen eigenlijk wat relaxen aan het zwembad, zo moe waren we, en
Evy is toen ik de lobby zelfs al handdoeken gaan halen maar het was eigenlijk te koud om te gaan zwemmen, wegens de wind
We hebben dan wat op de kamer gerust en geinternet en zijn om half zes te voet gaan eten bij een pizzeria hier net wat
verder. Evy dacht dat ze er ook paste gingen hebben maar het waren, als hoofdgerecht, enkel pizza's. En lekkere pizza's.
Evy nam de chicken BBQ en ik de steak pizza zodat we stukken konden ruilen. Een erg ijverige dienster kwam steeds
vragen of alles naar wens was. En toen hoorde we vlaams aan de tafel aan de andere kant van de boot, want we zaten op
een tot restaurant omgebouwde boot, en Evy riep even of de pizza lekker was. Verbaasde gezichten om plots
vlaams te horen. We hebben dan even gepraat en gevraagd waar zij al geweest waren.
Zij deden het 'standaard' rondje zuidwest zoals wij vorig jaar deden.
Na de pizza weer naar het hotel om dit verslag bij te werken en de foto's online te zetten.
Morgen rijden we verder naar Zion NP waar we vorig jaar ook al waren en het erg mooi vonden.
Voor nu bedankt voor het lezen en tot morgen.
See ya

ps: Foto's van gisteren én vandaag (the wave) staan allemaal online, geniet ervan, dat hebben wij althans gedaan, :)


foto's van vandaag


Aantal gereden miles : 89 Miles
Aantal graden : 23 °C
Aantal foto's : 223 Foto's  
Getankt : / Gallon ( / $/Gallon)


Dag 17                                                                                                                                                                                                                                                                 Dag 19



 
© www.bartenevy.be